Little Soul
ER WAS EENS

een Kleine Ziel die tegen God zei:  "Ik weet wie ik ben, ik ben het Licht net als alle andere zielen." God lachte breed. "Dat is waar", zei God. "Jij bent ook het Licht."  "Wow," zei de Kleine Ziel, "dit is toch echt gaaf." Enige tijd later bleek dat weten wie ze was niet voldoende was. De Kleine Ziel voelde onrust van binnen en wilde ervaren wat het was om het Licht te zijn. En zo ging de Kleine Ziel terug naar God (wat geen slecht idee is voor alle zielen die willen weten wie ze werkelijk zijn.) "Hoi God! Nu weet ik wie ik ben. Is het goed als ik dat wil zijn?" God zei,"je bedoelt dat je wilt zijn wie je al bent?" "Wel", antwoordde de Kleine Ziel, "Weten wie ik ben is één ding, maar helemaal écht zíjn is iets anders. Ik wil ervaren wat het is om het Licht te zijn!"  "Maar je bent het licht al," herhaalde God weer lachend. "Ja, maar ik wil voelen wat het is!" zei de Kleine Ziel. "Wel", God grinnikte, "Ik had het kunnen weten, jij bent altijd al de meest avontuurlijke." Toen veranderde Gods houding. "Er is alleen één ding... Er is niets anders dan het Licht. Zie je, Ik creëerde niets anders dan wat jij bent; en daarom is het niet gemakkelijk voor jou om jezelf te ervaren zoals je bent, omdat er niets is dat je niet bent." "Huh?" zei de Kleine Ziel, een beetje verbouwereerd. "Beschouw het op deze manier," zei God. "Je bent als een kaarsje in de zon. O, je bent daar met ontelbare andere kaarsjes die samen de zon zijn. En de zon zou anders zijn zonder jouw kaarsje. Hoe kun je weten dat je het licht bent wanneer er alleen maar licht is? Dat is de vraag." Weer lachte God. "Dat heb ik al gedaan", zei God." Aangezien je jezelf niet kunt zien als het licht als je in het licht bent, zullen we je metduisternis omringen."  "Wat is duisternis?" vraagt de Kleine Ziel. God antwoordde, "Dat is wat je niet bent." "Zal ik bang zijn in het donker?" vroeg de Kleine Ziel. "Alleen als je ervoor kiest om bang te zijn," antwoordde God. "Er is echt niets om bang voor te zijn, tenzij jij ervoor kiest om dat te zijn. Want weet je, we verzinnen het allemaal, we doen alsof." "Oh," zei de Kleine Ziel, en voelde zich al beter. Toen legde God uit dat, om maar iets te kunnen ervaren het tegenovergestelde er moet zijn. "Het is een groot cadeau," zei God, "want zonder het tegenovergestelde kun je niets weten. Je kunt geen warm weten zonder koud, geen boven zonder beneden, geen snel zonder langzaam. Je kunt geen links zonder rechts weten, geen hier zonder daar, en geen nu zonder toen. En zo," concludeerde God, "wanneer je omgeven bent door duisternis, bal je vuist niet, verhef niet je stem en vervloek de duisternis niet. Wees liever een licht in de duisternis en word er niet boos over. Dan weet je wie je echt bent en iedereen zal het weten. Laat je licht zo schijnen dat iedereen weet hoe speciaal je bent!" "Bedoel je dat het goed is anderen te laten zien hoe speciaal ik ben?" vroeg de Kleine Ziel. "Natuurlijk!" God grinnikte. "Het is heel goed! Maar onthoud: 'speciaal' betekent niet 'beter'. Iedereen is speciaal, ieder op zijn of haar eigen manier! Alleen zijn velen dat vergeten. Zij zullen dan ook zien dat het goed is voor ze om speciaal te zijn wanneer jij ziet dat het goed voor jou is om speciaal te zijn." "Wow," zei de Kleine Ziel, lachend van vreugde. "Ik kan zo speciaal zijn als ik wil!" "Ja, en je kunt nu beginnen," zei God, die mee lachte samen met de Kleine Ziel. "Welk deel van speciaal wil je zijn?" "Welk deel van speciaal," herhaalde de Kleine Ziel, "ik begrijp het niet." "Wel," legde God uit, "Het licht zijn is speciaal zijn, en speciaal zijn heeft heel veel kanten. Het is speciaal om aardig te zijn, of zachtmoedig, of creatief of om geduldig te zijn. Kun je nog meer bedenken waarin je speciaal kunt zijn?" De Kleine Ziel zat een moment stil. "Ik kan een heleboel manieren bedenken om speciaal te zijn!" riep de Kleine Ziel toen uit. "Het is speciaal om hulpvaardig te zijn, om te delen, om vriendelijk en zorgzaam te zijn voor anderen!" "Ja!" bevestigde God, "en je kunt al deze dingen zijn, of elk ander deel van speciaal dat je wilt zijn, op elk moment. Dat is wat het betekent om het licht te zijn." "Ik weet wat ik wil zijn, ik weet wat ik wil ervaren!" zei de Kleine Ziel met groot enthousiasme. "Ik wil dat deel van speciaal zijn dat vergevingsgezind zijn heet. Het is toch speciaal om vergevingsgezind te zijn?" "O, jazeker," verzekerde God de Kleine Ziel. "Dat is heel speciaal." "Oké," zei de Kleine Ziel, "Dat is wat ik wil zijn. Ik wil vergevingsgezind zijn. Ik wil mijzelf ervaren als vergevingsgezind." "Goed,"zei God, "maar er is één ding dat je moet weten." De Kleine Ziel werd nu een beetje ongeduldig. Het lijkt wel of er elke keer weer een complicatie is."Wat is het?" zucht de Kleine Ziel. "Er is niemand om te vergeven." "Niemand?" De Kleine Ziel kon nauwelijks geloven wat er gezegd werd. "Niemand!" herhaalde God. "Alles wat ik heb gecreëerd, is perfect. Er is geen enkele ziel van alle creaties die minder perfect is dan jij. Kijk maar om je heen."Toen realiseerde de Kleine Ziel zich dat zich een grote menigte had verzameld. Zielen kwamen van Heinde en Verre van overal van het koninkrijk. Want het was als een lopend vuurtje rond gegaan dat de Kleine Ziel een ongewoon gesprek met God had en iedereen wilde horen wat er gezegd werd. Rondkijkend naar de ontelbare andere Zielen die hier bijeen waren, moest de Kleine Ziel toegeven. Niemand leek minder prachtig, minder magnifiek of minder perfect dan de Kleine Ziel zelf. Dat was het wonder van de Zielen die om hem heen waren, en zó helder was hun licht. De Kleine Zielstaarde angstig naar hen. "Wie is er dan te vergeven?" vroeg God. "Jonge, dit is helemaal niet grappig!" gromde de Kleine Ziel. "Ik wil mijzelf ervaren als vergevingsgezind. Ik wil weten hoe dat deel van speciaal voelt." En de Kleine Ziel leerde hoe het moet voelen om droevig te zijn. Maar toen stapte een vriendelijke ziel naar voren uit de menigte. "Maak je geen zorgen, Kleine ziel," zei de Vriendelijke Ziel, "ik zal je helpen." "Wil je dat?" De Kleine Ziel klaarde op. "Maar wat kan je dan doen?" "Wel, ik kan je iemand geven om te vergeven!" "Kan je dat?" "Ja" zei de Vriendelijke Ziel. "Ik kan in je volgende aardse leven komen en iets doen wat jij kunt vergeven." "Maar waarom? Waarom wil je dat doen?" vroeg de Kleine Ziel. "Jij, die van zo'n ongelooflijke perfectie bent! Jij die trilt van zo'n snelheid dat het zo'n helder licht creëert dat ik het niet kan evenaren! Wat kan je reden zijn dat jij je vibraties wil verlagen zodat jouw licht donker wordt? Wat kan de reden zijn voor iemand die zo licht is om in mijn leven te komen en jezelf zo zwaar te maken zodat je dit slechte kan doen?" "Simpel," zei de Vriendelijke Ziel. "Ik zal het doen omdat ik van je hou." De Kleine Ziel leek verrast door het antwoord. "Wees niet zo verbaasd," zei de Vriendelijke Ziel, "je hebt hetzelfde gedaan voor mij. Herinner je het je niet meer? O, we hebben gedanst samen, jij en ik vele keren. Je herinnert je het alleen niet meer. We zijn allebei alles geweest. We zijn het hoge en het lage geweest, het linker en het rechter. We zijn het hier en het daar geweest, het nu en het toen. We zijn het manlijke en het vrouwelijke geweest, het goede en het slechte - We zijn beide het slachtoffer en de dader geweest." "Zo zijn we samen gekomen, jij en ik vele malen eerder; steeds de ander de exacte en perfecte gelegenheid te geven om te uiten en te ervaren wie we werkelijk zijn. En daarom," legde de Vriendelijke Ziel verder uit, "kom ik in je volgende leven en zal 'de slechte' zijn dit keer. Ik zal iets heel slechts doen, en dan kan jij jezelf ervaren als degene die vergeeft."  "Maar wat wil je dan doen?" vroeg de Kleine Ziel een beetje nerveus, "wat wil er zo erg zijn?" "Oh," antwoordde de Vriendelijke Ziel met een glimlach, "we bedenken wel iets." Daarna leek de Vriendelijke Ziel serieus te worden, en zei met rustige stem, "je hebt over één ding gelijk, weet je."  "Wat is dat?" wilde de Kleine Ziel weten. "Ik zal mijn vibraties moeten verlagen, heel zwaar worden en deze niet zulke leuke dingen doen. Ik zal me anders moeten voordoen dan ik in werkelijkheid ben. En daarom wil ik je als dank om een gunst vragen." "Oh, wat je wilt, wat je wilt!" riep de Kleine Ziel, en begon te dansen en zingen. "Ik zal vergevingsgezind zijn!" Toen zag de Kleine Ziel dat de Vriendelijke Ziel erg stil bleef. "Wat is er?" vroeg de Kleine Ziel. "Wat kan ik voor jou doen? Je bent zo'n Engel dat je dit voor me wilt doen!" "Natuurlijk is de Vriendelijke Ziel een Engel!" onderbrak God. "Iedereen is een Engel! Herinner altijd; Ik stuur je niets dan Engelen."Zo wilde de Kleine Ziel meer dan ooit het verzoek van de Vriendelijke Ziel inwilligen. "Wat kan ik voor je doen" vroeg de Kleine Ziel weer. "Op het moment dat ik je kwaad doe," antwoordde de Vriendelijke Ziel, "op het moment dat ik jou het ergste aandoe dat je je kunt voorstellen - op dat precieze moment... " "Ja?" onderbrak de Kleine Ziel, "Ja....?" De Vriendelijke Ziel werd nog stiller. "Herinner me als wie ik werkelijk ben." "O, dat doe ik! Dat beloof ik! Ik zal je altijd herinneren zoals ik je hier en nu zie!" "Goed" zei de Vriendelijke Ziel, "want weet je, ik zal zo hard bezig zijn met doen alsof, dat ik mijzelf zal vergeten. En als jij me niet herinnert zoals ik echt ben, kan ik het me misschien voor heel lang niet herinneren. En als ik vergeet wie ik ben, kan jij ook vergeten wie jij bent, en zullen wij beiden verloren zijn. Dan hebben we een andere ziel nodig om langs te komen en ons te helpen herinneren wie we zijn." "Nee, dat zullen we niet!" beloofde de Kleine Ziel weer. "Ik zal je herinneren! En ik wil je bedanken dat je me dit cadeau wilt geven - De kans om mezelf te ervaren wie ik ben." Aldus was de afspraak gemaakt. En de Kleine Ziel ging verder in een nieuw aards leven. Vol verwachting om het licht te zijn, wat heel speciaal was en vol verwachting om dat deel van speciaal te zijn dat vergevingsgezindheid heet. En de Kleine Ziel wachtte gespannen om de ervaring te hebben als vergevingsgezindheid en dankbaarheid aan welke Ziel dan ook die dit mogelijk maakt. En op elk moment in het nieuwe aardse leven wanneer er een nieuwe Ziel ten tonele verschijnt, ongeacht of deze nieuw ziel vreugde brengt of droefenis - Speciaal als ze droefenis brengen - dacht de Kleine Ziel aan wat God had gezegd: "Herinner je ALTIJD, Ik stuur je niets anders dan Engelen".

Naar het boek Een gesprekje met God van Neale Donald Walsch		 The Little Soul and The Sun, A Children's Parable
Once upon no time, there was a little Soul who said to God, "I know who I am." And God said, "That's wonderful! Who are you?" And the Little Soul shouted, "I'm the Light!" God smiled a big smile. "That's right!" God exclaimed. "You are the Light." The Little Soul was so happy, for it had figured out what all the souls in the Kingdom were there to figure out. "Wow," said the Little Soul, "this is really cool!" But soon, knowing who it was was not enough. The Little Soul felt stirrings inside, and now wanted to be who it was. And so the Little Soul went back to God (which is not a bad idea for all souls who want to be Who They Really Are) and said, "Hi, God! Now that I know Who I am, is it okay for me to be it?" And God said, "You mean you want to be Who You Already Are?" "Well," replied the Little Soul," it's one thing to know Who I Am, and another thing altogether to actually be it. I want to feel what it's like to be the Light!" "But you already are the Light," God repeated, smiling again. "Yes, but I want to see what that feels like!" cried the Little Soul. "Well," said God with a chuckle, "I suppose I should have known. You always were the adventuresome one." Then God's expression changed. "There's only one thing..." "What?" asked the Little Soul. "Well, there is nothing else but the Light. You see, I created nothing but what you are; and so, there is no easy way for you to experience yourself as Who You Are, since there is nothing that you are not." "Huh?" said the Little Soul, who was now a little confused. "Think of it this way," said God. "You are like a candle in the Sun. Oh, you're there all right. Along with a million, gazillion other candles who make up the Sun. And the sun would not be the Sun without you. Nay, it would be a sun without one of its candles...and that would not be the Sun at all; for it would not shine as brightly. Yet, how to know yourself as the Light when you are amidst the Light -that is the question." "Well," the Little Soul perked up, "you're God. Think of something!" Once more God smiled. "I already have," God said. "Since you cannot see yourself as the Light when you are in the Light, we'll surround you with darkness." "What's darkness?" the Little Soul asked. God replied, "It is that which you are not." "Will I be afraid of the dark?" cried the Little Soul. "Only if you choose to be," God answered. "There is nothing, really, to be afraid of, unless you decide that there is. You see, we are making it all up. We are pretending." "Oh," said the Little Soul, and felt better already. Then God explained that, in order to experience anything at all, the exact opposite of it will appear. "It is a great gift," God said, "because without it, you could not know what anything is like. You could not know Warm without Cold, Up without Down, Fast without Slow. You could not know Left without Right, Here without There, Now without Then." "And so," God concluded, "when you are surrounded with darkness, do not shake your fist and raise your voice and curse the darkness. Rather be a Light unto the darkness, and don't be mad about it. Then you will know Who You Really Are, and all others will know, too. Let your Light shine so that everyone will know how special you are!" "You mean it's okay to let others see how special I am?" asked the Little Soul. "Of course!" God chuckled. "It's very okay! But remember,'special' does not mean 'better.' Everybody is special, each in their own way! Yet many others have forgotten that. They will see that it is okay for them to be special only when you see that it is okay for you to be special." "Wow," said the Little Soul, dancing and skipping and laughing and jumping with joy. "I can be as special as I want to be!" "Yes, and you can start right now," said God, who was dancing and skipping and laughing right along with the Little Soul. "What part of special do you want to be?" "What part of special?" the Little Soul repeated. "I don't understand." "Well," God explained, "being the Light is being special, and being special has a lot of parts to it. It is special to be kind. It is special to be gentle. It is special to be creative. It is special to be patient. Can you think of any other ways it is special to be?" The Little Soul sat quietly for a moment. "I can think of lots of ways to be special!" the Little Soul then exclaimed. "It is special to be helpful. It is special to be sharing. It is special to be friendly. It is special to be considerate of others!" "Yes!" God agreed, "and you can be all of those things, or any part of special you wish to be, at any moment. That's what it means to be the Light." "I know what I want to be, I know what I want to be!" the Little Soul announced with great excitement. "I want to be the part of special called 'forgiving'. Isn't it special to be forgiving?"  "Oh, yes," God assured the Little Soul. "That is very special." "Okay," said the Little Soul. "That's what I want to be. I want to be forgiving. I want to experience myself as that." "Good," said God, "but there's one thing you should know." The Little Soul was becoming a bit impatient now. It always seemed as though there were some complication. "What is it?" the Little Soul sighed. "There is no one to forgive." "No one?" The Little Soul could hardly believe what had been said. "No one!" God repeated. "Everything I have made is perfect. There is not a single soul in all creation less perfect than you. Look around you." It was then that the Little Soul realized a large crowd had gathered. Souls had come from far and wide ~ from all over the Kingdom ~ for the word had gone forth that the Little Soul was having this extraordinary conversation with God, and everyone wanted to hear what they were saying. Looking at the countless other souls gathered there, the Little Soul had to agree. None appeared less wonderful, less magnificent, or less perfect than the Little Soul itself. Such was the wonder of the souls gathered around, and so bright was their Light, that the Little Soul could scarcely gaze upon them. "Who, then, to forgive?" asked God. "Boy, this is going to be no fun at all!" grumbled the Little Soul. "I wanted to experience myself as One Who Forgives. I wanted to know what that part of special felt like." And the Little Soul learned what it must feel like to be sad. But just then a Friendly Soul stepped forward from the crowd. "Not to worry, Little Soul," the Friendly Soul said, "I will help you." "You will?" the Little Soul brightened. "But what can you do?" "Why, I can give you someone to forgive!" "You can?" "Certainly!" chirped the Friendly Soul. "I can come into your next lifetime and do something for you to forgive." "But why? Why would you do that?" the Little Soul asked. "You, who are a Being of such utter perfection! You, who vibrate with such a speed that it creates a Light so bright that I can hardly gaze upon you! What could cause you to want to slow down your vibration to such a speed that your bright Light would become dark and dense? What could cause you ~ who are so light that you dance upon the stars and move through the Kingdom with the speed of your thought--to come into my life and make yourself so heavy that you could do this bad thing?""Simple," the Friendly Soul said. "I would do it because I love you." The Little Soul seemed surprised at the answer. "Don't be so amazed," said the Friendly Soul, "you have done the same thing for me. Don't you remember? Oh, we have danced together, you and I, many times. Through the eons and across all the ages have we danced. Across all time and in many places have we played together. You just don't remember." "We have both been All Of It. We have been the Up and the Down of it, the Left and the Right of it. We have been the Here and the There of it, the Now and the Then of it. We have been the male and the female, the good and the bad; we have both been the victim and the villain of it." "Thus have we come together, you and I, many times before; each bringing to the other the exact and perfect opportunity to Express and to Experience Who We Really Are. And so," the Friendly Soul explained further, "I will come into your next lifetime and be the 'bad one' this time. I will do something really terrible, and then you can experience yourself as the One Who Forgives. "But what will you do?" the Little Soul asked, just a little nervously, "that will be so terrible?" "Oh," replied the Friendly Soul with a twinkle, "we'll think of something." Then the Friendly Soul seemed to turn serious, and said in a quiet voice, "You are right about one thing, you know." "What is that?" the Little Soul wanted to know."I will have to slow down my vibration and become very heavy to do this not-so-nice thing. I will have to pretend to be something very unlike myself. And so, I have but one favour to ask of you in return." "Oh, anything, anything!" cried the Little Soul, and began to dance and sing, "I get to be forgiving, I get to be forgiving!" Then the Little Soul saw that the Friendly Soul was remaining very quiet. "What is it?" the Little Soul asked. "What can I do for you? You are such an angel to be willing to do this for me!" "Of course this Friendly Soul is an angel!" God interrupted. "Everyone is! Always remember: I have sent you nothing but angels." And so the Little Soul wanted more than ever to grant the Friendly Soul's request. "What can I do for you?" the Little Soul asked again. "In the moment that I strike you and smite you," the Friendly Soul replied, "in the moment that I do the worst to you that you could possible imagine ~ in that very moment..." "Yes?" the Little Soul interrupted, "yes...?""Remember Who I Really Am." "Oh, I will!" cried the Little Soul, "I promise! I will always remember you as I see you right here, right now!" "Good," said the Friendly Soul, "because, you see, I will have been pretending so hard, I will have forgotten myself. And if you do not remember me as I really am, I may not be able to remember for a very long time. And if I forget Who I Am, you may even forget Who You Are, and we will both be lost. Then we will need another soul to come along and remind us both of Who We Are." "No, we won't!" the Little Soul promised again. "I will remember you! And I will thank you for bringing me this gift ~ the chance to experience myself as Who I Am. " And so, the agreement was made. And the Little Soul went forth into a new lifetime, excited to be the Light, which was very special, and excited to be that part of special called Forgiveness. And the Little Soul waited anxiously to be able to experience itself as Forgiveness, and to thank whatever other soul made it possible. And at all the moments in that new lifetime, whenever a new soul appeared on the scene, whether that new soul brought joy or sadness--and especially if it brought sadness--the Little Soul thought of what God had said. "Always remember," God had smiled, "I have sent you nothing but angels."

by Neale Donald Walsch, Conversations With God